చందమామ కథలా చెప్పబోయే ఈ కథ చందమామ గురించే అవడం యాధ్రుచికం . లోకానికి నన్ను పరిచయం చేసిన అమ్మ ,చిన్నతనంలో గోరుముద్దలు తినిపిస్తూ మొదటిసారిగా చందమామని చోపించింది. దైనందిన జీవితంలో కూడా చందమామతో ఉపమానాలకు కొదవే లేదు . అలా చందమామ నిత్య జీవితంలో ఎప్పుడూ అందరి ఇళ్ళలో పటించే నామ సంకీర్తనమే .
చాలా రోజుల తర్వాత కార్తిక పౌర్ణమి నాడు ఈ మహానగరం లో నిండు చంద్రుని చూశాక , మదిలో మరుగున పడిన ఎన్నో జ్ఞాపకాలు కళ్ళ ముందు కదిలాయి. వాటిని అక్షీకరిస్తూ ఈ కథని ఆరంబించుతున్నాను. ఈ కథలో ఒక అందమైన అమ్మాయి తన చిన్నతనం నుండి పెళ్లి ఈడు వచెంతవరకు తన జీవితంలో చందమామ పాత్రని మనకు పరిచయం చేస్తుంది ...
అనగనగా ఒక అందమైన అమ్మాయి. ఆ అమ్మాయికి ఒక అక్కయ్య . అక్కా ,చెల్లెళ్ళు ఎంతో ప్రేమగా , ఆప్యాయతగా వుండేవారు. అక్కయ్య ముఖం "చందమామతో " పోల్చి అందరూ పొగుడుతూ వుంటే ఎంతో సంతోషపడేది . అక్కయ్య , తనూ ఎప్పుడు వెన్నెల రాత్రుల్లో మేడ మీద ఆకాశం మీద పడుకొని నక్షత్రాలు లెక్క పెడుతూ చందమామని గమనించేవారు . ఒక రోజు చెల్లెలు అక్కయ్య దగ్గర పడుకొని చందమామని చూపిస్తూ ఇలా అన్నది :
చెల్లెలు : అక్కయ్య, చందమామ నివాస యోగ్యమని ,భవిష్యత్తులో అందరూ అక్కడకు వెళ్తారని విన్నాను. కాని మనం అక్కడకు వెళ్ళవద్దు అని కంగారుగా అన్నది .
అక్కయ్య : ఎందుకు వెళ్ళకూడదు అంటున్నావ్ ?
చెల్లెలు : చందమామ పౌర్ణమి తర్వాత క్షయం అవుతాడు కదా , ఆ సమయంలోమనం అక్కడ వుంటే చందమామ చిన్నగా అయి స్తలం సరిపోక మనం కింద పడిపోతాము అన్నది .
అక్కయ్య : అలా పడిపోమే మనం అని అక్కయ్య చందమామ సాక్షిగా ప్రేమగా సత్యాన్ని భోదించింది.
ఇలా ఎన్నో రాత్రులు , ఆకాశవీధిలో ఆ నెలరాజుని చూస్తూ ఎన్నో ఊసులను పంచుకునేవారు . తను ఎటు వెళ్తే చందమామ అటే వస్తుంటే , చందమామ తనని అనుసరిస్తూ , తనతో ఆడుకుంటున్నాడని ఆ చిట్టి మనసు సంబరపడిపోయేది . విద్యుతు సరఫరా ఆటంకం అయినపుడు వెన్నెల వెలుగులో ఎన్నో ఆటలు ఆడుతుండేది . పాటశాలకు వెళ్ళడం ప్రారంభించాక స్నేహితులు చందమామ లో అవ్వ ఆకారం వుందని చెప్పగా , ఆ రోజు మేడ మీద పడుకున్నప్పుడు గమనించింది . పాటశాలలో కొత్త కొత్త ఆటలు నేర్చుకొంటూ , మామ కాని మామ ఎవరు అని అడగగా చందమామ అని చెప్పి మురిసిపోయింది . నాన్న తెచిన తేగలో మధ్య బాగన్ని చందమామ అంటారు అని అమ్మ చెప్పగా దాన్ని జాగ్రత్తగా మేడ పైన నిజమైన చందమామ కి ఆహారముగా పెట్టి వచేది . యుక్త వయసు రాగానే కాలేజిలో చేరాక విహార యాత్రగా సముద్రం వెళ్లినప్పుడు , చందమామతో ఆడుకోవడానికి అలలు రెట్టించిన ఉత్సాహంతో కేరింతలు కొడుతున్న మనోహర దృశ్యం కాంచింది . తనకు మంచి చెడ్డలు నేర్పిన చంద్రమామయ్య తో చందమామని పోల్చడం ప్రారంభించింది .
వ్రుత్తిరిత్యా ఇంటికి దూరంగా వున్నా , తనతో పాటే వచ్చిన చంద్ర మామని చూస్తూ అమ్మ దీవెనలా తనను అంటి పెట్టుకొని కాపాడే నేస్తములా అనిపించేది . అలసిన మనసుకు సేద తీర్చే దివ్య ఔషదములా ప్రతిరోజూ అలుపెరగకుండా నిశీధిలో ప్రత్యక్షమై చీకటి జీవితాలలో ఆశలు చిగురిమ్పచేయడం గమనించింది .
పూర్ణత్వం తర్వాత క్షయం. మరలా పూర్ణత్వం . ఇది ఆగని చక్రము. జీవితం సుఖ , దుఖముల మద్య సాగిపోతుంది . యుగాలు మారినా , చంద్రమామ అస్తిత్వం మారనట్లు , మనుష్యులు కూడా సుఖ , దుఖములను ఒకేలా స్వీకరించి సాగాలని సందేశం చెప్తాడు .
ఈ కార్తిక పౌర్ణమి తర్వాత , వివాహ చక్రము లో ప్రవేశిస్తూ కన్నె జీవితానికి పూర్ణత్వం కోరుకుంటూ తర్వాతి మజిలీలో అండదండగా ఉండమని ఆ జగత్తుపిత అయిన పరమేశ్వరులని ప్రార్దించుచున్నది .
.... ఓం నమః శివాయ .....
చాలా రోజుల తర్వాత కార్తిక పౌర్ణమి నాడు ఈ మహానగరం లో నిండు చంద్రుని చూశాక , మదిలో మరుగున పడిన ఎన్నో జ్ఞాపకాలు కళ్ళ ముందు కదిలాయి. వాటిని అక్షీకరిస్తూ ఈ కథని ఆరంబించుతున్నాను. ఈ కథలో ఒక అందమైన అమ్మాయి తన చిన్నతనం నుండి పెళ్లి ఈడు వచెంతవరకు తన జీవితంలో చందమామ పాత్రని మనకు పరిచయం చేస్తుంది ...
అనగనగా ఒక అందమైన అమ్మాయి. ఆ అమ్మాయికి ఒక అక్కయ్య . అక్కా ,చెల్లెళ్ళు ఎంతో ప్రేమగా , ఆప్యాయతగా వుండేవారు. అక్కయ్య ముఖం "చందమామతో " పోల్చి అందరూ పొగుడుతూ వుంటే ఎంతో సంతోషపడేది . అక్కయ్య , తనూ ఎప్పుడు వెన్నెల రాత్రుల్లో మేడ మీద ఆకాశం మీద పడుకొని నక్షత్రాలు లెక్క పెడుతూ చందమామని గమనించేవారు . ఒక రోజు చెల్లెలు అక్కయ్య దగ్గర పడుకొని చందమామని చూపిస్తూ ఇలా అన్నది :
చెల్లెలు : అక్కయ్య, చందమామ నివాస యోగ్యమని ,భవిష్యత్తులో అందరూ అక్కడకు వెళ్తారని విన్నాను. కాని మనం అక్కడకు వెళ్ళవద్దు అని కంగారుగా అన్నది .
అక్కయ్య : ఎందుకు వెళ్ళకూడదు అంటున్నావ్ ?
చెల్లెలు : చందమామ పౌర్ణమి తర్వాత క్షయం అవుతాడు కదా , ఆ సమయంలోమనం అక్కడ వుంటే చందమామ చిన్నగా అయి స్తలం సరిపోక మనం కింద పడిపోతాము అన్నది .
అక్కయ్య : అలా పడిపోమే మనం అని అక్కయ్య చందమామ సాక్షిగా ప్రేమగా సత్యాన్ని భోదించింది.
ఇలా ఎన్నో రాత్రులు , ఆకాశవీధిలో ఆ నెలరాజుని చూస్తూ ఎన్నో ఊసులను పంచుకునేవారు . తను ఎటు వెళ్తే చందమామ అటే వస్తుంటే , చందమామ తనని అనుసరిస్తూ , తనతో ఆడుకుంటున్నాడని ఆ చిట్టి మనసు సంబరపడిపోయేది . విద్యుతు సరఫరా ఆటంకం అయినపుడు వెన్నెల వెలుగులో ఎన్నో ఆటలు ఆడుతుండేది . పాటశాలకు వెళ్ళడం ప్రారంభించాక స్నేహితులు చందమామ లో అవ్వ ఆకారం వుందని చెప్పగా , ఆ రోజు మేడ మీద పడుకున్నప్పుడు గమనించింది . పాటశాలలో కొత్త కొత్త ఆటలు నేర్చుకొంటూ , మామ కాని మామ ఎవరు అని అడగగా చందమామ అని చెప్పి మురిసిపోయింది . నాన్న తెచిన తేగలో మధ్య బాగన్ని చందమామ అంటారు అని అమ్మ చెప్పగా దాన్ని జాగ్రత్తగా మేడ పైన నిజమైన చందమామ కి ఆహారముగా పెట్టి వచేది . యుక్త వయసు రాగానే కాలేజిలో చేరాక విహార యాత్రగా సముద్రం వెళ్లినప్పుడు , చందమామతో ఆడుకోవడానికి అలలు రెట్టించిన ఉత్సాహంతో కేరింతలు కొడుతున్న మనోహర దృశ్యం కాంచింది . తనకు మంచి చెడ్డలు నేర్పిన చంద్రమామయ్య తో చందమామని పోల్చడం ప్రారంభించింది .
వ్రుత్తిరిత్యా ఇంటికి దూరంగా వున్నా , తనతో పాటే వచ్చిన చంద్ర మామని చూస్తూ అమ్మ దీవెనలా తనను అంటి పెట్టుకొని కాపాడే నేస్తములా అనిపించేది . అలసిన మనసుకు సేద తీర్చే దివ్య ఔషదములా ప్రతిరోజూ అలుపెరగకుండా నిశీధిలో ప్రత్యక్షమై చీకటి జీవితాలలో ఆశలు చిగురిమ్పచేయడం గమనించింది .
పూర్ణత్వం తర్వాత క్షయం. మరలా పూర్ణత్వం . ఇది ఆగని చక్రము. జీవితం సుఖ , దుఖముల మద్య సాగిపోతుంది . యుగాలు మారినా , చంద్రమామ అస్తిత్వం మారనట్లు , మనుష్యులు కూడా సుఖ , దుఖములను ఒకేలా స్వీకరించి సాగాలని సందేశం చెప్తాడు .
ఈ కార్తిక పౌర్ణమి తర్వాత , వివాహ చక్రము లో ప్రవేశిస్తూ కన్నె జీవితానికి పూర్ణత్వం కోరుకుంటూ తర్వాతి మజిలీలో అండదండగా ఉండమని ఆ జగత్తుపిత అయిన పరమేశ్వరులని ప్రార్దించుచున్నది .
.... ఓం నమః శివాయ .....
